Pet of destroyer

Pearl necklace – Tak  określa

się widowiskowy wytrysk w

okolice dekoltu. Idealnie wykonany

trik polega na lądowaniu dokładnie

na wcięciu mostka, dzięki czemu

nasienie może spłynąć symetrycznie

po obu stronach szyi, tworząc coś

w rodzaju naszyjnika.

(Człowiek wciąż się uczy)

Dziewiętnasta trzydzieści trzy, ciemno jak w dupie. W zeszłym roku o tej porze leżał już śnieg. Selekcjonuję ostatnio muzykę w kompie, stąd te angielsko brzmiące tytuły notek. Czasem zakochuję się po prostu w brzmieniu jakiejś frazy. Wyobraźcie sobie np. to co mógłby z rozczuleniem głaskać Sauron, mówiąc: oj ti ti niegrzeczni...

Jak co roku na jesieni, zgoliłem sobie kudły z twarzy, i tym razem, kto by pomyślał, spodobało mi się to co zobaczyłem. Chyba pierwszy raz w życiu. Jakbym tak zrzucił parę kilo to byłby ze mnie prawdziwy, filmowy drań. Mógłbym siedzieć głaszcząc białą nutrię i sepleniąc: At last mister Błąd, wciskać guzik z zapadnią ze zmutowanymi dorszami. I faktycznie, Robak miał rację, może wydawać się, że w moich oczach jest smutek, choć teraz gdy mam mniej na twarzy widać, że są po prostu nieruchome. Jakkolwiek bym się nie wykrzywił, jakiejkolwiek bym nie zrobił miny, widać, że za tymi szkiełkami siedzi ktoś nieruchomy, kto patrzy i liczy. Dwa kawałki niebieskiego plastiku.

Pogoda ostatnio jest nieprawdopodobnie wręcz piękna. Złote światło, kolory liści, modry błękit nieba w dzień, czarny aksamit nocy przetykany srebrnymi szpilkami gwiazd. Banał, ale jakże upojny.

Na nic ostatnio nie mam za bardzo czasu. Jedyny czas wolny to ta godzina, gdy wędruję przez kocie szlaki na Cmentarną Wieżę. Potem tylko obserwuję przesuwające się po ziemi cienie, przemieszczając się pomiędzy piętrami.

Jedyne ostatnio wolnoczasowe osiągnięcie to przeczytanie 900 stronicowego, najnowszego Webera w 8 godzin. Pod koniec myślałem, że oczy wypłyną mi uszami.

Co 20 brytyjskie dziecko

sądzi, że Adolf Hitler to

niemiecki piłkarz.

(CKM)

*

Drunken lullabies

Paranoja to umiejętność.

To sekret długowieczności

(White collar)

Idziemy z kolesiem Pseudobulwarem w Brzeźnie, właśnie pokazuje mi pięknie sfałszowane i lśniące jekateryńskie ruble, gdy z jednej z knajpek wytaczają się cztery pijane w trzy dupy nastoletnie laseczki. Pochwiały się chwilę, biorąc poprawkę na wiatr i stałą grawitacyjną Matki Ziemi po czym ruchem jednostajnie zygzakowatym pożeglowały w naszym kierunku. Sam nie wiem za bardzo o co im chodziło. Zostaliśmy wycałowani, wielokrotnie wyściskani, skomplementowani a na koniec zawieszono nam na szyi, niczym wieńce hawajskich kwiatów, dwa łańcuchy rowerowe. Następnie szepcząc coś o niewolnikach miłości rozchichotana, bujająca na boki jędrnymi pośladkami nadzieja narodu powędrowała dalej by rozpuścić się w różowej zorzy wieczoru. Postaliśmy moment patrząc na siebie z kamiennym spokojem, coś w stylu: „Widziałeś to? - Nie. - Ja też nie”. Po czym zdjąłem łańcuch z szyi i podałem mu ze słowami: Ty masz rower...

Rusza powoli ociężały potwór Trasy Słowackiego. Zaczęli burzyć pierwsze budynki na wylocie Partyzantów. Przetoczyłem się przez kadr filmującej to ekipy TV. W Brzeźnie za to postawili wieżę wiertniczą w związku z gorączką gazu przetaczającą się ostatnio przez naszą niezwykle roponośną ojczyznę. Może i ja pokopię trochę w ogródku, demolując drogocenny trawnik mojego starszego.

Stasiu Zwany Czesiem żyje ostatnio wypuszczony na wolność, bo żona utknęła mu na jakimś szkoleniu w Wawie, gdzie dowiaduje się jakież to przerażające rzeczy cola robi z nerkami. Ostatnio balował ze starą znajomą przez trzy dni. Małżonka podobno wie o wszystkim, ale profilaktycznie ponabijałem się, że mimo wszystko poinformuję ją o szczegółach, a potem znajdą go siedzącego na przystanku bez oczu i mózgu, a bruzdy i zadrapania na wewnętrznej stronie jego czaszki dziwnie będą przypominać ślady po widelcu.

Stasiuchna gra trochę na giełdzie. Opowiadał mi o swoich fascynujących przeżyciach z akcjami. To mu walnąłem, że kiedyś stanie się potentatem. Będzie siedział na tronie z kości słoniowej pośród rozległej posadzki wyłożonej czaszkami maklerów, i podawał pierścień do pocałowania drobnym inwestorom. Staś łaskawie zgodził się z tą wizją, pod jedynym warunkiem, że pierścień będzie przypominał wypiętą dupę.

- Nazywam to miejsce „Wtorek”.

- Dlaczego?

- Bo zwykle bywam tu w środę...

(White collar)

*

Limfy szklanka

- Jak go przez bramę wpuścili?

- To dlatego, że bez topora ten

wasz maniak, Kotow, jest

prawie niewidzialny. Przesącza

się gadzina.

(Diwow)

Marzan zdaje się znowu dostał w czambuł. Do tego skroili go z kasy i dokumentów. Dzwoniąc do Lenn stwierdził, że poprzednio spuszczono mu wpierdol w rocznicę rozwodu, teraz ślubu. Można by pomyśleć, że Lenn ma do niego jakiś żal... Ona sama skomentowała jedynie, że M wie teraz przynajmniej kiedy znowu spuszczą mu łomot. Wszystko to zaś jest akurat tak mroczne jak lubię. W następną rocznicę pójdę z M, niosąc ze sobą popcorn i trójwymiarowe okulary.

Kończę robotę na Cmentarnej Bramie i pod koniec miesiąca wyląduję prawdopodobnie w Trzech Żaglach. Będzie mi brakowało lasu szumiącego w dole. Mam tam podobno wylądować z Danem, na samą myśl ogarnia mnie depresja. Gdy Peyo wymyślał smerfa Marudę jako niedoścignionego wzoru użył Dana, tylko złagodził nieco formę, by dzieci nie rzucały się pod tramwaje. A teraz będę z nim zamknięty w jednym kompleksie. Będę biegł w panice korytarzami, wiedząc, że nie ma ucieczki, a śluz będzie kapał z sufitu... Tak przed chwila leciał Aliens vs Predator.

A tak poza tym pomalowałem sobie pół pokoju. Jakoś tak mnie wzięło. Wziąłem i pomalowałem. Babka wpadła, przeszła, zagadała, wyszła. Wróciła, spojrzała, wyszła. Mija chwila znowu wróciła, patrzy uważniej i pyta: A ta ściana to zawsze miała taki kolor? Jaaa, no naprawdę! Nie wyobrażacie sobie jaką miałem ochotę stwierdzić z kamienną twarzą: Oczywiście, zawsze taka była, nie pamiętasz? Ale dałem sobie spokój, bo jeszcze by dostała jakiejś schizofrenii i zaczęła tępić biegające po ścianach różowe pająki za pomocą wiertarki udarowej, albo co. Mój dom wypełnia taka ilość potencjalnie śmiercionośnego asortymentu, że ewentualne szaleństwo, któregoś z członków rodziny, bardzo źle by wróżyło temu ramieniu galaktyki.

Dobra kończę, muszę wstać o świcie, by kontynuować dzieło podboju świata. Na koniec więc konkurs: jaki był najpotworniejszy film Swarzenegerra - „Jack Kaktus” czy „Herkules w Nowym Jorku”. Zależnie od odpowiedzi uszczęśliwicie mnie, albo Kciuka. Z drugiej strony, któregoś z nas pewnie unieszczęśliwicie, a Kciuk ma dwa metry dziesięć, nosi ortalionowy strój charakteryzujący ludzi o prostej a szczerej psychice, a gdy jest nieszczęśliwy wyłamuje ludziom część ciała, od którego otrzymał tu swoje miano. Tak więc powodzenia. Nagrodą będzie nieprzekazanie adresu zwycięscy usychającemu z tęsknoty Kciukowi.

Pytania do królika mordercy:

- Jak smakują dresiarze?

- Trochę ortalionem, ale

ja jem to co jest w środku...

(Avatar skądś)

*

Raiders on lubrykant

Nad dalekim, cichym fiordem

można także dostać w mordę

(Kolejny z tajemniczych, podróżnych smsów od Marzana)

I oto nadeszła jesień. Czas kolorowych liści, dymów niosących się w powietrzu i światła przesiąkniętego złotem, czas ślimaków wychodzących z kanalizacji. Tak, powróciły. Jak zszedłem na dół do łazienki, to jeden siedział na brzegu umywalki i patrzył na mnie z namysłem. Chyba najwyższy czas zasypać rury Kretem i urządzić ohydztwu małą hekatombę. Ha! Ha! Ha! Płońcie płazińce!!! Czy coś w ten deseń.

Ukraińscy elektrycy, którzy przez ostatnie pół roku owijali drutami Baltic Arenę zluzowali przedwczoraj pokój na dole, załadowali busa łupami i pojechali doma. Mi przypadł zaszczyt wyremontowania pokoju po nich, co też uczyniłem, choć przyznam miałem niejaki problem z tłustymi plamami na ścianach obok łóżek i z kropkami krwi na suficie. Zostało mi przy okazji nieco farby, może więc przy okazji pomaluję mój trupio blady pokoik bo ta sterylność ścian wywołuje u mnie co czas jakiś euforyczne stany czystego zła, które z oddaniem i szczerą radością dzielenia się z bliźnimi niosę w świat, by płonął i murszał... niczym ślimaki w kanalizacji, jakkolwiek miałoby to zabrzmieć.

Po dobrze wykonanej pracy udałem się, otoczony oparem farby, do kuchni by wysmarować grubo margaryną i dżemem malinowym trzy kawałki ciasta, otrzymane parę dni temu od babki. Kawałki te są już ze mną od jakiegoś czasu, mimo to nie obsychają ani nie starzeją się w żaden widoczny sposób, co mnie osobiście odrobinę przeraża i wywołuje z lekka filozoficzny zamysł nad ich składem chemicznym. Z drugiej strony może udzieli mi się kapka ich nieśmiertelności.

A tak poza tym wybierzemy się chyba na dniach, całą śmiercionośną ławicą na Piranie 3D by z rozrzewnieniem popodziwiać jak w trójwymiarze oddziela się mięso od kości cycatych, amerykańskich studentek. Jakby to rzekł młody Beksiński, na zachód od godziny duchów: Czy może być coś piękniejszego.

Badaczom udało się skrzyżować

złotą rybkę z rekinem. Spełnia

ostatnie trzy życzenia...

(CKM)

*

Born to by young

Spotykają się dwa pawie na ścianie:

- Coś ty taki smutny?

- Kobieta mnie rzuciła...

(Kostek)

Pewnego dnia rząd zabije wszystkich, którzy czytali tego bloga. Sami zobaczycie! Rozliczne rodziny zaś zamiast domowników znajdą tylko śmierdzącą kwasem solnym zieloną paćkę na dnie wanny, i to wcale nie jest paranoja. Jak to mawia Seba, tłumacząc czemu rząd montuje ołowiane ciężarki na jądrach parkowych łabędzi, to rozsądna dalekowzroczność i umiejętność praktycznego przewidywania.

Po zatoce płynęło wczoraj coś co wyglądało jak okręt podwodny. Niemcy za to zapłacili właśnie ostatnią ratę reparacji za I wojnę światową. A potem wszyscy się dziwią, że wywołali drugą. Gdyby mi ktoś przypieprzył taki rachunek za wspólną imprezę, to też w ciemnym zaułku, dyskretnie rozjechałbym go czołgiem.

Avatar szykuje nową sesję i gania nas żebyśmy robili postacie. Powiedziałem jej, że może zrobić ze mnie cokolwiek, muszę mieć tylko jedną cechę. Ale o tym szaaa, nich to będzie straszliwą niespodzianką dla reszty graczy. Jako osobnik aspołeczny RPG łączę z nieustannym, ciężkim stresem. W sumie je nie lubię grać, trudno więc powiedzieć czemu ludzie tak uparcie wleką mnie na swoje sesje. Może potrzebna im odrobina makabrycznego humoru, a może po prostu potrzebują kogoś emanującego stresem w tłum i rozsiewającego wokół fale paniki za każdym razem, gdy trzeba zrobić coś tak prostego jak wyliczyć tor balistyczny grota strzały, przy założeniu stałej grawitacyjnej, ruchu obrotowego obcego świata, wiatru wiejącego z północy z prędkością 12 metrów na sekundę i niosącego pył z odległej Pustyni Tysiąca Nieszczęść, no i oczywiście nie zapomnijmy uwzględnić ruchu stałego przyspieszonego oraz bardzo zdziwionej miny małego, zielonego celu. Przesadzam? To Role Master system dla psychopatów po politechnice. Szkoda, że nie widzieliście jak kiedyś Void musiała u Zwierza zbudować magią mur. Ciągnął się i ciągnął, poznaliśmy magiczne imię każdej, pojedynczej cegły...

Tu kapitan, mamy niewielkie

problemy z lądowaniem. Może

nieco trząść i możemy

wybuchnąć.

(Firefly)

*