Krzyżacy w Warszawie

...Och! Jaki mi kupił pierścionek!

Jak GPS...

(Ktoś do kogoś)

Niczym pordzewiały wrak okrętu podwodnego w Dzień Sądu Ostatecznego, ciężko odrywam się od mulistego dna i wśród girlandów uwięzionego od dziesięcioleci powietrza podążam powoli przez granatowy odmęt ku odległej powierzchni i światłu. W ten dzień ostatni na powierzchnie wynurzą się wszystkie statki i okręty by podążyć do portów przeznaczenia, w ten dzień ujawnione zostaną wszystkie tajemnice a w płucach rozpadną się ostatnie cząstki powietrza. Potem już nikt nie będzie musiał oddychać.

Jak być może się domyślacie mam kaca. Podwójnego. Nie to żeby coś mnie bolało, ale wokół jest z lekka granatowo a do powierzchni wciąż mam jeszcze spory kawałek. To promilowe lato mnie wykończy.

Najpierw objawiło mi się paru desperatów z dziesięciolitrowym baniakiem młodego wina, które głęboko odetchnęło po otwarciu, zapewne na widok naszych rasowych gęb i żądzy w oczach. Pewnie miało złe przeczucia. Piliśmy to przez całą noc gapiąc się w TV, leciał akurat TEAM AMERICA, kto nie widział ten nie wie jakie straszne rzeczy dzieło to może zrobić z psychiką porządnego pijaka. Rano wyżarliśmy z dna resztkę wiśniowo – porzeczkowej berbeluchy i wyruszyliśmy na podbój wszechświata. Dzień przepracowany w różowo – porzeczkowej mgiełce. Po południu zaś wylądowaliśmy w zielonej niszy u Krzyśków. Wypełniliśmy się po brzegi wędliną i piliśmy, piliśmy piwo. Kontynuowaliśmy to zajęcie oglądając później w środku teledyski i Szalony Świat Malcolma, czy jakoś tak. Muszę wam powiedzieć, że po obejrzeniu teledysku „ale jondro” Lady Gagi nabiera nieco innego wymiaru. W chwili obecnej zaś, po tym jak przez całą noc śniło mi się, że zamknęli mnie w wariatkowie, bez jakiegoś szczególnego powodu, ot tak ze złośliwości czy na czyjeś zlecanie, sam już nie wiem czy bardziej chce mi się rzygać czy zasadzić rozświetloną mrocznym, wewnętrznym blaskiem, niczym kryptonit, kackupkę. Tymczasem idę na kompromis – siedzę i się nie ruszam. Tylko czubki palców tańczą mi po klawiaturze. Niestety nadchodzi ten pełen strasznych wyborów moment gdy zakończę ten teks i coś będę musiał ze sobą zrobić.

Gdyby cola nie byłaby sztucznie

barwiona byłaby zielona...

(100 rzeczy, których na pewno nie wiecie)

*

Ciało zanurzone w ciele traci na cieczy

Lenn podrywa nowego barmana w herbaciarni:

- Zobacz jaką świetną bransoletkę kupiłam,

skórzana, z futerkiem. Kocham skóry!

- Aaa, ech, jestem wegetarianinem...

Kumpel chce, żeby po śmierci zamiast w trumnie zatopić go w bloku betonu. Twierdzi, że będzie siedział na chmurce i patrzył na czerwone twarze i wybałuszone do granicy eksplozji oczy grabarzy, którzy będą musieli go dotargać po stokach i tarasach Srebrzyska na miejsce ostatecznego spoczynku. W lokalu zapanowała pełnej zadumy cisza, po czym ktoś orzekł, że w sumie to logiczne – nie trzeba będzie wylewać fundamentu pod grób. Na to, główny zainteresowany obraził się, że jakoś nikt nie przejął się perspektywą jego rychłego zejścia, na co otrzymał odpowiedź, że jeśli się nie przymknie to jego zejście może okazać się naprawdę rychłe, a może nawet zalejemy go żywcem tym betonem. Ktoś skoczył nawet uczynnie na zaplecze po worek cementu, ale okazał się przeterminowany. No i zaczęła się oczywiście dyskusja, czy to godzi się typa chować w przeterminowanym betonie. Na co on się obraził i wyszedł. No i dobrze, i tak nie mielibyśmy za bardzo skąd wziąć betoniarki.

Ja chcę po śmierci zostać przywiązany do wypełnionego trotylem czołgu i zrzucony na Świątynię Opatrzności Bożej. Najlepiej podczas inauguracji otwarcia. Moje zdjęcie będzie świetnie wyglądać na pierwszej stronie Wyborczej, pośród tych wszystkich prawicowych nekrologów.

Jest wieczór, lekki, ale stały wiatr, tak jak lubię. Atmosfera jak w ostatnie dni wakacji, gdy trzeba pić esencję wolności do końca, bo poza progiem niedzieli czeka już szkoła. Mam ochotę wyjść w noc i las wokół Glattkau i włączyć się w poszukiwania tej zaginionej, co to ją wszyscy szukają i co utrwaliło się na podrygującym monitoringu jak idzie za nią bezdomny. Może nawet potknę się w mroku o jej ogryzione kości, w końcu to mogli być brzeźnieńscy bezdomni...

Tak nadal wszystkich nienawidzę. To prawdopodobnie przez brak seksu i krzyże w TV. Czemu nie usypią przed Pałacem Prezydenckim stumetrowego kopca, dla tego najcudowniejszego z prezydentów. Najlepiej z własnych ciał.

Wiem, że jestem zły i wstrętny, ale moja połowica mnie kocha pomimo to. Czego i wam życzę. Szalom.

Arecki gada z kolesiem, który

właśnie wrócił z Bolkowa:

K – Kot mi zdechł i musiałem

go pochować.

A – Zawsze marzyłem by mieć

kota...

K – Odkopać ci?

*

Będziesz futerałem na pustkę

- Talent to nieszczęście. To rana, którą

trzeba rozdrapywać i rozdrapywać...

- Rozdrapywać? Czemu?

- Bo się zagoi.

(Tryzna)

I oto zakończył się siódmy miesiąc roku dwa tysiące dziesiątego. O kolejny miesiąc mniej do końca mych ziemskich koloni. Dziś śniłem o Mławie i gdy się obudziłem było mi ciepło na sercu. Mam nadzieję, że jeżeli cokolwiek istnieje po śmierci, to dla mnie będzie to Mława w letnim słońcu. Jedyne miejsce, w którym jestem zdolny usiąść i nic nie robić.

Przełom miesięcy to także okres, w którym mój szef zwany Bossym, przestaje do mnie dzwonić i wymyka się chyłkiem z okolic, w których aktualnie przebywam. Szczerze mówiąc nie chce mi się za nim ganiać ani ciągle do niego wydzwaniać. Myślę, że prościej będzie postąpić tak jak on i na przykład nie przyjść sobie bez uprzedzenia do pracy, dajmy na to od poniedziałku.

Czasem też nachodzi mnie ochota by z 16 piętra upuścić mu pustak na samochód, ot tak, by dać znać, że go zauważyłem.

Jacyś debile w Warszawie wykłócają się o pospinane na krzyż listewki, symbolizujące rzymskie narzędzie tortur. Jeszcze trochę i przezwyciężę mą subtelną pokojową naturę różowego cherubinka i wyskoczę tam poprzestawiać te drewienka do góry nogami, ewentualnie urządzę ogólnokrajowy konkurs na najbardziej spektakularne spalenie modelu Tupolewa. Za każdym razem, gdy wyobrażam sobie jak Bóg ścisnął w pięści tę metalową puszkę, za każdym razem, gdy widzę przesiąkniętą złem mordę tego knura w chwili, gdy dociera do niego, że za chwilę będzie się palił a metalowe ostrza pękającego kadłuba będą go darły na krwawe strzępy, od razu wraca mi wiara w jakąś kosmiczną sprawiedliwość.

A tak ogólnie mam właśnie tydzień nienawiści więc lepiej nie pokazujcie mi się na oczy. Po ostatnim weekendzie naprawdę odczuwam dogłębną i dziwnie uspakajającą chęć mordu. Kto oglądał Rambo 2 ten wie, że nawet tło może okazać się zabójcze.

Czasem sztywna postawa jest

wynikiem paraliżu

(Lec)

*

Francuz - Romantyczny klucz

Oglądamy  film.  Chuck  Norris  przykłada

ostrze  do  szyi  wietnamskiego  generała  i

mówi grobowym głosem: Teraz będę zadawał

pytania, poznam gdy skłamiesz. Gdzie są

amerykańscy jeńcy?

Szponiasta równie ponuro: Gdzie kręcono

smerfy?

W środę w herbaciarni grali na gitarach i śpiewali dwaj kolesie. Lokal pękał w szwach. Łamiące się gitarowe riffy, z „The Wall” Pink Floydów, rozbrzmiewały pośród nadciągającej nad miasto nocy, łamiąc serca kiszczakom i gołębiom.

Pachnę łąką. Uzbrojony w rozliczne ostre przedmioty, opancerzony poczwórną warstwę folii, rzuciłem się z pierwotnym wyciem w gąszcz, zainfekowanej dżungli, która wyrosła mi za płotem i zaczęła swą podstępną robotę rozsadnika chorób i chwastów w bezpośrednim sąsiedztwie drogocennych trawników mego ojca. Kto nie wierzy w ewolucję powinien obładować ekwipunkiem murzynów, wziąć rusznicę kaliber 12 na koniki polne i udać się na eksplorację brzeźnieńskiej flory i fauny. Na cienkim pasku gruntu, w cieniu dwóch, ostatnich, rachitycznych topoli odkryłem rozlicznych przedstawicieli wszystkich grup i królestw, którzy powitali mnie z posępną nieżyczliwością tudzież obłędną agresją. Pierwszy raz w życiu zaatakowały mnie biedronki.

Odwiedziła nas też Egzaltacja. Znaczy odwiedziła Lennonkę i obie przeleciały z hukiem turbin przez nasze życie. Egzaltacja bardzo przypomina Tau zarówno z wyglądu, zainteresowań jak i poczucia humoru, poza tym posiada zdolność uśmiercania jaskółek w locie za pomocą łopaty pełnej obornika i ogólnie unieszczęśliwiania stworzeń latających. Kiedyś jednym dotknięciem obróciła  nietoperza w pył... O drugiej w nocy odprowadzałem do furtki rozhukane towarzystwo, a niebo było piękne, usiane koronką delikatnych, rozświetlonych księżycem obłoków. Po powrocie odkryłem, że Szponiasta, która w którymś momencie imprezy położyła się odwrotnie na łóżku, przykryła kocem i zasnęła, przejawia silną niechęć do przebudzenia się. Jechała do mnie wprost znad jeziora, z torbami, opalenizną na wszystkich nidoopalonych dotąd kawałkach  i lekkim kacem. Na miejscu dokarmiliśmy ją pizzą i trzema szklanami koli z rumem. Ijarrr! Potargałem ja trochę, w końcu westchnąłem, wyrwałem poduszkę spod nóg i dość malowniczo wpasowałem się pod kocem w miejsce, które jeszcze zostało.

Dziś pijemy trzeci dzień z rzędu. Tym razem urodziny mojej matki, potem wyrywamy do centrum zobaczyć orkiestrę grającą na ścianie ratusza i fajerwerki na otwarcie Jarmarku. Na koniec zaś jedna z mrocznych zagadek Dana, ta jest akurat dość prosta: kobieta poprosiła w restauracji o potrawę z Iguany. Posmakowała po czym wybiegła na ulicę i zabiła się rzucając pod samochód. Dlaczego?

...był nieuchwytny w czarnym stroju

na tle białych, marmurowych ścian

Sajgonu...

*

Huśtawka pani Zakrzeskiej

M Fetyszysta patrząc na stopy

Lenn w sandałkach: Nic się nie

zmieniłaś...

W Stanach w Halloween zdarza się, że wredne babcie, chronicznie nienawidzące kręcących się jak smród po dupie rozwrzeszczanych bachorów dają im w cukierkach igły, szkło czy żyletki. Sam kiedyś trafiłem na żyletkę w ziemniaku, dobrze że ugryzłem na płask bo dzisiaj mógłbym mieć niewielkie problemy z wymową albo usta jak predator. Wracając jednak do meritum, nieopodal jednej ze słynnych brzeźnieńskich szkół, w małym zgrzybiałym domku mieszkała sobie Pani Zakrzeska. Pani Zakrzeska miała podwórko z wysokim pochyłym drzewem z wielością wspaniałych splątanych konarów. Nie muszę dodawać, że dysponując takim skarbem w pobliżu szkoły otrzymała też wielopokoleniowy małpi gaj z dobrodziejstwem inwentarza. Ach, któż z nas od kochanej pani Zakrzeskej nie dostał grabiami po plecach, tudzież nie oberwał kamienieniem, podobno w jesieni życia zbierała po ulicach psie kupy by mieć zawsze zapas amunicji oraz zakupiła smukłą wiatrówkę. W każdym razie, możecie wyobrazić sobie nasze zdziwienie, gdy pewnego dnia odkryliśmy na drzewie huśtawkę. Ma się rozumieć podeszliśmy do sprawy profesjonalnie i puściliśmy przodem „nowego” by wypróbował owo dzieło szatana. Koleś wskakuje, buja się i dziwi czemu stoimy przyglądając mu się z zainteresowaniem. No nic, buja się coraz mocniej, huśtawka wytrzymuje, dom wydaje się cichy. No to hura na drzewo. Zabawa zaczęła się rozkręcać a tu zduszony okrzyk nowego i typ leży na trawie trzymając się za policzek.

Odetchnęliśmy z ulgą bo już zaczęliśmy obawiać się o zdrowie psychiczne pani Z, a przynajmniej o to, że wychodzi z formy. A babsztyl był w formie, i to jakiej! Huśtawka była tak zawieszona, że gdy się ją rozbujało zbliżała się do jednej z gałęzi, w tejże gałęzi, w sęku osadzony był długi, zakamuflowany smarem i porządnie naostrzony drut zbrojeniowy, tak mniej więcej na wysokości oczu bujającego się.

My oczywiście mieliśmy z tego dziką radość i nikt się wtedy za bardzo nie przejął. To było takie brzeźnieńskie i w sumie naturalne. Cieszyło nas, że nie daliśmy się nabrać i odnieśliśmy kolejny tryumf nad głupimi dorosłymi. Oczywiście gdy przyszliśmy kolejny raz, sznurki huśtawki były podpiłowane a pod nią w trawie szlachetnie błyszczało wysoko gatunkowe szkło, ale w końcu o to przecież chodziło.

Piszę o tym wszystkim, bo dowiedziałem się dziś o pogrzebie Pani Zakrzeskiej. Były 4 osoby i jedna zamiast ziemi cisnęła podobno na trumnę cegłę. Dopiero po pogrzebie cmentarz ożył, że tak sobie pozwolę powiedzieć. Słyszałem, że w środek mogiły ktoś wbił drut zbrojeniowy, niczym kołek, a całość szczelnie pokryto tłuczonym szkłem. W Brzeźnie nadal trwa dyskusja czy była to zemsta czy rodzaj hołdu.

Na sam koniec ogłoszenie parafialne: W góry jedziemy ok 16, prawdopodobnie tym razem dotrzemy w końcu do Zakopanego, słyszałem też coś o Pieninach. Jedno lub kilka schronisk, ustalenia trwają.

Zapamiętajcie, że to nie wy

zabijacie, tylko broń powierzona

wam przez ojczyznę

(Dębski)

*